|
De Koninklijke Bibliotheek van België wenst deel te
nemen aan de vele manifestaties die plaatsvinden naar aanleiding van de
vijftigste verjaardag van het overlijden van Colette op 3 augustus 1954.
Ten eerste omdat de Académie royale de langue et de littérature françaises
haar verkoos tot opvolgster van de dichteres Anna de Noailles. Een dieperliggende
reden is dat België, in de figuur van Sidonie Landoy, Colettes moeder,
steeds terugkwam als een land van overvloed en geluk waar de vrije en
eigenzinnige Sido een gelukkige jeugd kende, samen met haar twee broers,
journalisten in Brussel.
Colette in Brussel, Luik en Oostende
Tijdens haar theaterjaren kwam Colette diverse keren naar Brussel. In haar boeken evoceert ze
met veel tederheid de geuren en parfums van de patriciërswoningen in de stad, de gesprekken in de
brasseries en cafés, maar ook het strand van Oostende en het paarlemoeren licht van de Noordzee.
Na een eerste voorstelling van Claudine à Paris, een komedie in vier akten van Willy en Luvey,
op 2 mei 1902 in de Alcazar, maakte Brussel op 4 december 1906 kennis met Colette Willy in het Théâtre
du Parc, waar ze optrad in de satire Pan van Charles Van Lerberghe. Ook later kreeg het
Belgische publiek de kans haar te zien spelen: in november 1908 tijdens de vijftien voorstellingen van
Claudine à Paris in de Alcazar te Brussel, en opnieuw in mei 1909 in Luik met Claudine à Paris en in
1910 in Oostende met La Chair.
Het duurde niet lang voor Belgische recensenten en geletterden inzagen hoe getalenteerd Colette was.
In 1914 al schreef André de Ridder: 'Indien ooit een vrouw der letteren zich zo moeilijk liet vatten in
welk literair vakje ook, met haar eenvoudige en energieke persoonlijkheid alle definities heeft overschreden
en alle kenmerken heeft ontkracht waarmee men heeft gepoogd haar kunst te beschrijven, dan is het wel degelijk
Colette Willy, zij die nu alleen nog maar zo delicieus Colette is en die zich erop kan beroepen de mooiste
romanschrijfster van Frankrijk te zijn en misschien ook een van de drie of vier grootste prozaschrijvers van
vandaag.'
De verzameling van Michel Remy-Bieth
De tentoonstelling biedt een keuze uit de rijke verzameling van Michel Remy-Bieth: persoonlijke voorwerpen,
brieven, prentkaarten, manuscripten, foto's, affiches en kranten die de verzamelaar al zijn hele leven lang
bijeenbrengt. Deze documenten vormden de basis voor de publicatie van een werk van Gérard Bonal en van
Michel Remy-Bieth met als titel Colette intime (Paris, Phébus, oktober 2004).
De tentoonstelling beslaat vijf grote periodes:
De vrouw en haar werk (1873-1891); De jaren met Willy (1891-1906); De jaren met Missy (1906-1913); De jaren
met Jouvenel (1913-1924); De jaren met Goudeket (1925-1954).
De collectie van Michel Remy-Bieth laat ons kennismaken met een minder eenduidige, wellicht minder sympathieke
Colette: geslepener, sterker, berekender, een stuk complexer dan haar devote bewonderaars altijd hebben willen
laten uitschijnen.
Michel del Castillo, voorwoord van de catalogus.
Er wordt op uitzonderlijke manier hulde gebracht aan Colette zelf, maar ook aan een culturele wereld die vandaag
niet meer bestaat: Marcel Proust, Jean Cocteau, François Mauriac, Henry de Montherlant, Anna de Noailles, Maurice Ravel,
Francis Poulenc, de 'schandalige' figuren van het begin van de eeuw zoals de markiezin van Morny, die Missy werd
genoemd, Willy, Colettes belasterde echtgenoot, Jean Lorrain, alle anonieme artiesten van de music-hall, om nog
te zwijgen van de bewonderaarsters van de schrijfster, onder wie koningin Elisabeth van België.
Colette en Elisabeth van België
Hun vriendschap was wederzijds. Getuige daarvan de persoonlijke bezoeken van de koningin bij Colette thuis in
Parijs en de enkele heel gevoelige brieven die Colette haar stuurde als blijk van erkentelijkheid voor haar attenties.
De relaties van Colette met ons land zijn ook het onderwerp van een boek van Jeanne Augier, Colette et la Belgique
1815-1955, gepubliceerd bij de Editions Racine in samenwerking met de Académie royale de langue et de littérature françaises.
|
|
