Zijn grafiek

Hoewel de Duitse kunstenaar Gottfried Wiegand in de eerste plaats een tekenaar was, had hij ook verdiensten op het vlak van gedrukte grafiek, beeldhouwkunst en schilderkunst. Als tekenaar experimenteerde hij met verscheidene media: (kleur)-potlood, inkt (pen en penseel) en aquarel.

In zijn werk verenigde hij waarneming en fantasie. Dit spanningsveld tussen het reële en het irreële en de speelse relaties tussen mens en object geven zijn tekeningen een bevreemdend karakter. Zijn zin voor ironische en absurde betekenisinhouden lijken beïnvloed door de schilderkunst van René Magritte en de theaterstukken van Beckett en Ionesco waar elke zinvolle of doelgerichte handeling uitgeschakeld wordt. Vaak plaatste Wiegand mannen in keurige pakken in een onbestemd plaats- en tijdskader. Deze onpersoonlijke, anonieme figuren voeren diverse handelingen uit zonder praktisch nut. Ondanks het feit dat de getekende situaties in de realtiteit denkbaar zijn, zijn ze in wezen absurd. Het surrealisme is nooit ver weg.

In Wiegands getekende oeuvre is er ook plaats voor diervoorstellingen en landschappen. Tijdens zijn reizen noteerde hij steeds zijn impressies van de plaatselijke omgeving en kunst in kleine schetsboekjes.

Wiegand had in zijn kunst grote aandacht voor sfeerschepping, ruimte- en lichtwerking. De arceringen in zijn potloodtekeningen vibreren en creëren een grote luminositeit, zelfs wanneer de kunstenaar overgaat tot een ‘verdichting’ van de potloodlijnen.

Een beknopte biografie