Nederlands hieronder
English below
Abdication de Charles Quint
Bruxelles, palais du Coudenberg, 25 octobre 1555. Dans l’Aula Magna, l’éblouissante salle d’apparat de son aïeul Philippe le Bon, l’empereur Charles Quint, épuisé, abdique. La question luthérienne lui a échappé, le Nouveau Monde inquiète, son empire est trop vaste — le soleil ne s’y couche jamais — et la goutte le ronge.
L’empereur qui avait commencé sa carrière comme Flamand bourguignon — Huens le représente portant la chaîne de l’Ordre de la Toison d’or et les briquets bourguignons ornant son chapeau [I]— se retire en Espagne. Il y meurt trois ans plus tard.
Le 29 décembre 1558, un imposant cortège funèbre quitte le Coudenberg pour la collégiale Sainte-Gudule [n° 22]. Derrière des barrières de bois, la foule se presse. Point d’orgue du défilé : un char en forme de gigantesque galion. Quatre chevaux marins semblent en tirer la coque ; en réalité, des hommes invisibles tractent la masse depuis l’intérieur — comme des galériens dans le ventre du navire. Image involontairement cruelle du sort réservé aux peuples amérindiens et aux esclaves africains dans l’empire colonial.
Derrière le galion, des éléphants marins portent les Colonnes d’Hercule, cette limite antique du monde que Charles a définitivement repoussée. Sur les étendards se lit sa devise : Plus Oultre — toujours plus loin. Mais ici, aujourd’hui, tout s’arrête.
Avec cette cérémonie, ce n’est pas seulement un empereur que l’on met en terre, mais un âge tout entier. Dans un déploiement de faste extrême, on accompagne à sa dernière demeure le dernier des Téméraires. Avec Charles Quint s’éteint la tradition de la splendeur bourguignonne. Désormais triomphera la rigueur espagnole.
Abdicatie van Karel V
Brussel, Paleis op de Coudenberg, 25 oktober 1555. In de Aula Magna, de schitterende pronkzaal van voorvader Filips de Goede, doet keizer Karel V uitgeput afstand van de troon. Het lutherse vraagstuk is hem ontglipt, de Nieuwe Wereld baart zorgen, zijn rijk is te uitgestrekt — de zon gaat er nooit onder — en de jicht vreet aan hem.
De keizer die zijn carrière begon als Bourgondische Lagelander — Huens toont hem met het Gulden Vlies en Bourgondische vuurslagen op zijn hoed [I]— trekt zich terug in Spanje. Drie jaar later sterft hij er.
Op 29 december 1558 vertrekt vanop de Coudenberg een imposante rouwstoet naar de Sint-Goedelekerk [nr. 22]. Achter houten hekken verdringen de toeschouwers zich. Blikvanger is een praalwagen in de vorm van een reusachtig galjoen. Vier zeepaarden lijken het schip voort te trekken, maar in werkelijkheid slepen onzichtbare mannen het gevaarte vooruit — als galeislaven in de buik van het schip. Een ongewild, wrang beeld voor het lot van indianen en Afrikaanse slaven in het koloniale rijk.
Achter het galjoen torsen zeeolifanten de zuilen van Hercules, het klassieke einde van de wereld dat onder Karel definitief werd verlegd. Op vaandels prijkt zijn devies: Plus Oultre — steeds verder. Maar hier, vandaag, eindigt het.
Met deze plechtigheid wordt niet alleen een keizer, maar ook een tijdperk begraven. In een ceremonieel van uiterste luister draagt men de laatste Bourgondiër ten grave. Met Karel V dooft de traditie van Bourgondische pracht en praal. Voortaan zal Spaanse gestrengheid zegevieren.
Abdication of Charles V
Brussels, Coudenberg Palace, 25 October 1555. In the Aula Magna, the magnificent ceremonial hall of his ancestor Philip the Good, Emperor Charles V, exhausted, abdicates the throne. The Lutheran question has slipped through his fingers, the New World is causing concern, his empire is too vast — the sun never sets on it — and gout is eating away at him.
The Emperor, who began his career as a Burgundian from the Low Countries — Huens depicts him with the Golden Fleece and Burgundian firesteels on his hat [I] — retires to Spain. Three years later, he dies there.
On 29 December 1558, an imposing funeral procession leaves the Coudenberg for St. Gudula’s Church [no. 22]. Spectators crowd behind wooden fences. The eye-catcher is a float in the shape of a giant galleon. Four sea horses appear to be pulling the ship, but in reality invisible men are dragging the colossus forward — like galley slaves in the belly of the ship. An unintended, poignant image of the fate of Native Americans and African slaves in the colonial empire.
Behind the galleon, sea elephants carry the pillars of Hercules, the classical end of the world that was definitively shifted under Charles. His motto is emblazoned on banners: Plus Oultre — ever further. But here, today, it ends.
This ceremony buries not only an emperor, but also an era. In a ceremony of extreme splendour, the last Burgundian is carried to his grave. With Charles V, the tradition of Burgundian pomp and splendour extincts. From now on, Spanish austerity will prevail.